ENSCHEDE - Op mijn rustige zaterdagmorgen lees ik de krant. De burgemeester doet z'n best uit te leggen waarom hij een demonstratie van de extreem-rechtse organisatie NVU niet kan verbieden. Al verder bladerend lees ik dat het Metropolitan Museum of Art in New York belangstellingen voor de driekoningentriptiek van de Plechhelmus in ... Oldenzaal. Of all places! Maar het is wel een altaar uit het begin van de 16e eeuw! Vandaar.
Dan valt mijn blik op een delfts blauw wandtegeltje met de tekst 'Liever gelukkig op aarde dan een plek in de hemel'. Het stuk ging over gelukkig zijn. De strekking was 'als je wat van je leven maakt, voel je je gelukkiger'. Zeg dat maar eens tegen iemand in Oekraïne of Ethiopie. Wat een kortzichtigheid!
In de rubriek 'geloven in het oosten' tref ik een zin in een artikel die me opnieuw verbaast. Een man zegt: 'Wie naar eer en geweten leeft volgens de regels van zijn geloof, of dat nu het christelijke, het joodse, het islamitische of het boeddhistische geloof is, komt er wel'. Ik begrijp de bedoeling van deze man, maar het klinkt allemaal zo onzeker. De kern van deze bewering is dat je dus zelf 'goed' moet leven. En wat is dan goed? En wanneer heb je dan genoeg gedaan? Wat is dan de norm? De diverse regels van iedere godsdienst? Of je eigen eer en geweten als norm? En als ik nou toch iets fout doe? En als ik me niet altijd aan die regels hou? Wat dan? Kom ik er dan niet? Wat een onzekerheid.
De Bijbel is helemaal niet zo onzeker!
Geloven gaat helemaal niet over het houden van regels! Dat lijkt misschien even vreemd, maar dat is het nou juist niet! Het is andersom! Juist als je als mens erkent dat je niet in staat bent om al die regels te houden. Juist als je erkent dat je niet in staat bent om alles naar eer en geweten goed te doen. Juist dan kom je er! Maar dan moet je het wél uit handen geven! Niet zelf proberen, maar uit handen geven!
Geloven gaat over vertrouwen!
Als je gelooft in God en je erkent dat je er niet zelf kunt zorgen dat je 'er komt', mag je er op vertrouwen dat Hij je er wil brengen! Dat heeft Hij zelfs beloofd! Dat is geen onzekerheid, maar een belofte!
zaterdag 28 mei 2011
donderdag 12 mei 2011
Sobibor
München Vandaag is Demjanjuk veroordeeld tot vijf jaar gevangenisstraf. Hij werd de beul van Sobibor genoemd en wordt verantwoordelijk gehouden voor de dood van 30.000 joden in 1943 in het beruchte vernietigingskamp in het uiterste oosten van Polen, tegen de grens van Oekraïne. Het nieuws raakt me omdat Rosette van Praagh, de moeder van Toosje, op 5 maart 1943 is vermoord in Sobibor.
Toosje’s verhaal was lang een verhaal zonder heel veel betekenis voor me. Toosje was het Joodse onderduikertje uit de oorlog. Oh. Maar sinds de posthuum uitreiking van de Yad Vashem medaille aan mijn grootouders een paar jaar geleden ben ik me gaan verdiepen in de mensen om wie het ging en ben ik me beter gaan realiseren wat het voor hen en voor mij betekent. Het risico dat mijn opa en oma en hun kinderen hebben gelopen was groot. Als ontdekt was dat Toosje een Joodse onderduiker was zouden ze allemaal zijn opgepakt en zijn afgevoerd naar kamp Westerbork of Vught. Dan had ik waarschijnlijk niet bestaan.
Toosje was een Joods meisje dat in de oorlog op verschillende plaatsen in Nederland ondergedoken is geweest. Als laatste bij mijn opa en oma aan de Molukkenstraat in Enschede als 'het nichtje uit Den Haag'.
Toosje is gelukkig gered en ze heeft de oorlog overleefd. Dat was mooi en zeker een medaille waard, maar haar moeder, haar oom en tante en haar zusje zijn omgekomen. Zij zijn in de verhalen al die tijd een beetje op de achtergrond gebleven en ook Toos, die ik later in Jerusalem heb ontmoet, weet maar heel weinig over haar moeder en zwijgt er ook liever over.
Eefje van Praagh, oma Eva van Praagh-Kisch en Toosje van Praagh
Ik heb gezocht naar informatie over Rosette, zodat ze meer is dan ‘de moeder van Toosje’.
Rosette van Praagh is geboren op 3 augustus 1907 in Meppel, Drenthe. Haar vader was Eliezer Godfried en haar moeder was Eva Kisch. Ze is getrouwd met Maurits van Praagh en samen kregen ze twee kinderen Eva (Eefje) en Cato (Toosje).
Ze woonden allen aan de Spaarnestraat 25 in Den Haag totdat het gezin uit elkaar werd gehaald door de Duitse bezetters. Toosje werd, toen de dreiging groter werd, ondergebracht bij een Nederlands onderduik-gezin in Den Haag en Rosette werd samen met haar man Maurits en haar dochter Eefje opgepakt en afgevoerd naar concentratie kampen in Polen. Het was haar laatste reis.
Ze is slechts 36 jaar geworden en is in 1943 overleden in de gaskamer van concentratiekamp Sobibor niet wetend dat haar dochter Toosje en haar man Maurits de oorlog zouden overleven.
*
Demjanjuk is nu veroordeeld voor de verschrikkelijke daden die hij heeft gedaan. Een soort gevoel van gerechtigheid krijg ik er wel bij. Maar het maakt me ook bewust van de macht van het kwade, die mensen in staat stelt om zulke verschrikkelijke dingen te doen. En ook besef ik dat God Toosje, haar vader en mijn opa en oma en hun gezin heeft bewaard en gered!
Toosje woont nu in Israël en de klein- en achterkleinkinderen van Rosette leven in vrijheid in Israël en in de VS.
Toosje van Praagh en ik in de straten van Jeruzalem
vrijdag 31 december 2010
Een reis naar een tropisch eiland.
Met veel plezier heb ik meegedaan aan de wedstrijd van XS4all Tonga.
Nog nooit heb ik spelletjes als deze gewonnen en ik ga er dus maar van uit dat ik morgen, als de uitslag bekend wordt, ook geen prijs zal winnen. Stiekem hoop ik natuurlijk wel dat ik morgen de gelukkige ben. Een reis naar Tonga, zo'n tropisch eiland. Weet je, hoe vet!
En terwijl ik aan het dromen ben over de blauwe zee en de witte stranden, zie ik de tweet van Joost: Daniëlle is overleden. Onvoorstelbaar. Zo jong en nu al overleden. Alles staat stil bij zo'n bericht. En alles wordt ook relatief. Alle dingen waar je je druk over maakt lijken dan opeens zo zonder betekenis. Zo nutteloos.
Daniëlle is nu bij de Here. Wat zal ze blij zijn. Ze kan lopen, springen en dansen. Iets wat ze hier op aarde niet kon. En bovenal zal ze blij zijn dat ze haar Here ontmoet. Wow, stel je eens voor. Joost, ik wens je de nabijheid van God, die je kan troosten zo als geen mens dat kan.
Een reis naar een tropisch eiland. Nou, en!
zaterdag 17 juli 2010
Vrijdag 16 en Zaterdag 17 juli 2010 – Novostav, Rivne en Ostryg, Oekraïne
Afscheid van kinderen
Gisteren geen internet beschikbaar in het hotel. Vandaar vandaag een dubbele blog. Het is wel lastig om terug te halen wat er gisteren allemaal gebeurd is. We maken zoveel mee dat je ‘de film even terug moet draaien’ om het je te herinneren. De foto’s helpen daarbij.
![]()
In het weeshuis hebben de kinderen voor ons een concert gegeven. Ze vertelden ons dat ze ons niets tastbaars konden geven, maar dat ze hun dankbaarheid wilden tonen door het geven van een mini-concert. We hebben genoten van het enthousiasme van de kinderen en de mooie oekraïense, soms melancholische liedjes.
In de pauze rijden we naar Rivne voor ons dagelijks maal bij het afhaalrestaurant. Goed Oekraiens eten voor een habbekrats. Ik zit aan tafel bij Andrew, één van onze tolken en we hebben een gesprek over de aktiviteiten in zijn kerk (van 40 leden). Er zijn 4 momenten in de week waarop leden van de gemeente samenkomen, naast de zondagse dienst. Ze hebben dan vaak Bijbelstudie of zingen samen. Toen hij vroeg hoevaak onze gemeente bij elkaar kwam had ik eerlijk gezegd wat moeite met het formuleren van mijn antwoord …
Weer terug in het weeshuis hebben we de laatste spelletjes met de kids gestart en na de spelletjes was het tijd voor de ‘grande finale’, het ‘traditionele’ watergevecht. Omdat er geen water uit de kraan kwam vandaag was het even improviseren, maar uiteindelijk kon de battle beginnen. Alle 80 kinderen een waterpistool en aanvallen!! Wat een feest!
En daarna beseften de kinderen dat het de laatste aktiviteit was van de ‘Hollandjie’ en er volgde een lange knuffelronde waarbij zowel de kinderen als wijzelf het niet droog hielden. Je beseft dat de kinderen hierna weer terug gaan naar hun gewone leventje. In de afgelopen week was er elke dag iets nieuws voor ze en dat is nu afgelopen. Geen aandacht meer, geen knuffels, geen Bijbelverhalen, geen spelletjes, geen snoep, geen kadootjes.
Pastor Victor zal ze bezoeken. Iedere week om fruit te brengen en om een Bijbelverhaal met de kinderen te lezen. Nog mooier is dat we mogen weten dat God er elke dag is voor de kinderen en dat hij ze ziet en kent.
Vanmorgen zijn we vertrokken naar Ostrog, een oud stadje, zo’n uur rijden van het hotel. http://en.wikipedia.org/wiki/Ostroh_Castle Het kasteel is een bezienswaardigheid in Oekraïne en wordt één van de zeven wonderen van Oekraïne genoemd.
![]()
Er is een museum in het kasteel met daarin oa een gedrukte Bijbel uit 1581! Volgens mij was toen net de boekdrukkunst uitgevonden De omstandigheden waarin de Bijbel werd getoond zou conservatoren in Nederland waarschijnlijk een hartverzakking bezorgen. Zonder goede bescherming of temperatuur- of vochtregeling. En we hebben er verder lekker op losgeflitst met onze camera’s.
Na het bezoek aan het kasteel hebben we samen met pastor Victor een huis bezocht waar zo’n 50 psychiatrische patienten wonen. En dat is een heel net woord voor wat je er aantreft. Eigenlijk is het een 'gebouw' met 4 kamers, voorzien van tralies en een groot slot, waarin 50 mannen ‘leven’. Er is één badkamer waar pastor Victor vorig jaar warm water heeft laten aanleggen. Er zijn isolatiecellen en er is een soort keuken met een TV. In de kamers staan de bedden aan elkaar en er is nauwelijks woonruimte. Victor bezoekt hen regelmatig en hij komt er speciaal omdat er een ‘dienstmaat’ van hem zit. In de jaren tachtig waren ze samen op missie in Afghanistan. De man is er ‘gek’ van geworden in de meest ernstige zin van het woord. We hebben hem een Bijbel gebracht. Hij was als een kind zo blij en bedankte ons uitvoerig.
![]()
![]()
200 meter verderop stappen we een restaurant binnen en bestellen pizza salami met champignons en een grote fles coca cola met ijs, want het is heerlijk warm vandaag.
Wat een contrast! Waarom doet niemand hier iets aan?
We voelen ons eigenlijk een beetje schuldig en we praten met Victor na over wát we vanuit Nederland zouden kunnen doen.
Morgen naar de kerk in Rivne, dan nog een kort bezoek aan het weeshuis en morgenavond weer richting huis.
Het was weer een geweldige week met veel bijzondere momenten.
Ik had het niet willen missen! Dank voor het lezen van mijn blogs en tot ziens in Enschede
Marcel Apperloo
Gisteren geen internet beschikbaar in het hotel. Vandaar vandaag een dubbele blog. Het is wel lastig om terug te halen wat er gisteren allemaal gebeurd is. We maken zoveel mee dat je ‘de film even terug moet draaien’ om het je te herinneren. De foto’s helpen daarbij.
In het weeshuis hebben de kinderen voor ons een concert gegeven. Ze vertelden ons dat ze ons niets tastbaars konden geven, maar dat ze hun dankbaarheid wilden tonen door het geven van een mini-concert. We hebben genoten van het enthousiasme van de kinderen en de mooie oekraïense, soms melancholische liedjes.
In de pauze rijden we naar Rivne voor ons dagelijks maal bij het afhaalrestaurant. Goed Oekraiens eten voor een habbekrats. Ik zit aan tafel bij Andrew, één van onze tolken en we hebben een gesprek over de aktiviteiten in zijn kerk (van 40 leden). Er zijn 4 momenten in de week waarop leden van de gemeente samenkomen, naast de zondagse dienst. Ze hebben dan vaak Bijbelstudie of zingen samen. Toen hij vroeg hoevaak onze gemeente bij elkaar kwam had ik eerlijk gezegd wat moeite met het formuleren van mijn antwoord …
Weer terug in het weeshuis hebben we de laatste spelletjes met de kids gestart en na de spelletjes was het tijd voor de ‘grande finale’, het ‘traditionele’ watergevecht. Omdat er geen water uit de kraan kwam vandaag was het even improviseren, maar uiteindelijk kon de battle beginnen. Alle 80 kinderen een waterpistool en aanvallen!! Wat een feest!
En daarna beseften de kinderen dat het de laatste aktiviteit was van de ‘Hollandjie’ en er volgde een lange knuffelronde waarbij zowel de kinderen als wijzelf het niet droog hielden. Je beseft dat de kinderen hierna weer terug gaan naar hun gewone leventje. In de afgelopen week was er elke dag iets nieuws voor ze en dat is nu afgelopen. Geen aandacht meer, geen knuffels, geen Bijbelverhalen, geen spelletjes, geen snoep, geen kadootjes.
Pastor Victor zal ze bezoeken. Iedere week om fruit te brengen en om een Bijbelverhaal met de kinderen te lezen. Nog mooier is dat we mogen weten dat God er elke dag is voor de kinderen en dat hij ze ziet en kent.
Vanmorgen zijn we vertrokken naar Ostrog, een oud stadje, zo’n uur rijden van het hotel. http://en.wikipedia.org/wiki/Ostroh_Castle Het kasteel is een bezienswaardigheid in Oekraïne en wordt één van de zeven wonderen van Oekraïne genoemd.
Na het bezoek aan het kasteel hebben we samen met pastor Victor een huis bezocht waar zo’n 50 psychiatrische patienten wonen. En dat is een heel net woord voor wat je er aantreft. Eigenlijk is het een 'gebouw' met 4 kamers, voorzien van tralies en een groot slot, waarin 50 mannen ‘leven’. Er is één badkamer waar pastor Victor vorig jaar warm water heeft laten aanleggen. Er zijn isolatiecellen en er is een soort keuken met een TV. In de kamers staan de bedden aan elkaar en er is nauwelijks woonruimte. Victor bezoekt hen regelmatig en hij komt er speciaal omdat er een ‘dienstmaat’ van hem zit. In de jaren tachtig waren ze samen op missie in Afghanistan. De man is er ‘gek’ van geworden in de meest ernstige zin van het woord. We hebben hem een Bijbel gebracht. Hij was als een kind zo blij en bedankte ons uitvoerig.
Victor vertelt dat de regering nauwelijks geld geeft voor ze instelling. Er is soms zelfs geen eten voor de mannen! Ik vind het moeilijk om te beschrijven wat we hebben gezien. Het is zo onvoorstelbaar! Victor liet ons een bed zien, waarop een man lag te slapen. Eigenlijk was het gewoon een plank met een 2 cm dik ‘matras’ er op. Als je een kamer in kijkt liggen er een aantal mannen te slapen, één er van aan een infuus. De mannen kijken ons aan alsof we uit de ruimte komen. Na 10 minuten staan we weer buiten. We waren allemaal even stil en geloofden nauwelijks wat we hadden gezien.
Wat een contrast! Waarom doet niemand hier iets aan?
We voelen ons eigenlijk een beetje schuldig en we praten met Victor na over wát we vanuit Nederland zouden kunnen doen.
Morgen naar de kerk in Rivne, dan nog een kort bezoek aan het weeshuis en morgenavond weer richting huis.
Het was weer een geweldige week met veel bijzondere momenten.
Ik had het niet willen missen! Dank voor het lezen van mijn blogs en tot ziens in Enschede
Marcel Apperloo
donderdag 15 juli 2010
Novostav, Oekraïne
De impact is groter dan we ons kunnen voorstellen
De zoveelste dag in het weeshuis. Eigenlijk ben ik de tel kwijt. Is ook niet belangrijk. Je leeft zo anders tijdens een SOL4U week. Ik kan me nauwelijks meer voorstellen dat ik een week geleden nog aan het werk was en met een klant over allerlei onbelangrijke projecten heb gesproken . Het lijkt wel 3 maanden geleden.
We rijden tussen de middag elke dag naar Rivne om te eten. Een heerlijk ritje van zo’n 20 minuten op de hobbelige weg van Novostav naar Rivne. Een paar zwaar rokende vrachtwagens voor je, een 30 jaar oude Lada met KENWOOD op de achterruit, soms een paard en wagen en allerlei onleesbare borden langs de weg. Het is vreemd, maar het voelt al een beetje vertrouwd en je vergeet hier een beetje hoe de Kuipersdijk en de Knalhutteweg er uit zien. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat we hier nog maar enkele dagen zijn.
Wat ik me eigenlijk ook niet zo goed kan voorstellen is wat voor impact onze komst heeft op de kinderen. Dat ze blij zijn is wel duidelijk, maar vandaag had ik een gesprekje met de moeder van Andreij, één van onze tolken. Ze vertelde dat ze nu wekelijks samen met Viktor naar het weeshuis gaat om fruit te brengen van ons Fruit4U fonds. Eénmaal per week krijgen de kinderen hiermee een vitamine-boost met een sinaasappel. Ze vertelde dat de kinderen al in november begonnen met vragen wanneer die Hollandski weer komen. En bijna elke week kreeg ze deze vraag. De kinderen hebben naar onze komst uitgekeken vanaf november vorig jaar! Komen ze dan nog een keer in de winter? Nee, je moet wachten tot het weer zomer wordt! En eigenlijk realiseer je je dat niet altijd, maar de komst van een paar Nederlanders die aandacht geven aan weeskinderen is hier echt iets heel bijzonders.
Pastor Viktor heeft wel eens verteld dat de kinderen zich deze week hun hele leven zullen herinneren. Zo’n impact heeft zo’n weekje SOL4U voor de kinderen. Niet voor te stellen eigenlijk.
En het is zelfs zo bijzonder dat ook de regionale TV er ook op afkomt. Het is een mooi filmpje geworden. De uitzending was vanavond en we hebben’m meteen samen bekeken in het hotel.
Tijdens de opnames hebben we rugzakjes uitgedeeld aan de kinderen waarin we voor hen een aantal kadootjes hadden gedaan. Ook hebben we vandaag aan alle kinderen een Bijbel uitgedeeld. Het mooiste kado dat we ze kunnen geven.
De directeur van het weeshuis sprak ons na de opnames toe en hij werd tijdens zijn toespraak steeds enthousiaster. Hij stelde voor dat wij als een soort ouder-vervanging konden optreden en hij nodigde ons uit elk jaar te komen.
Tot morgen
Marcel
De zoveelste dag in het weeshuis. Eigenlijk ben ik de tel kwijt. Is ook niet belangrijk. Je leeft zo anders tijdens een SOL4U week. Ik kan me nauwelijks meer voorstellen dat ik een week geleden nog aan het werk was en met een klant over allerlei onbelangrijke projecten heb gesproken . Het lijkt wel 3 maanden geleden.
We rijden tussen de middag elke dag naar Rivne om te eten. Een heerlijk ritje van zo’n 20 minuten op de hobbelige weg van Novostav naar Rivne. Een paar zwaar rokende vrachtwagens voor je, een 30 jaar oude Lada met KENWOOD op de achterruit, soms een paard en wagen en allerlei onleesbare borden langs de weg. Het is vreemd, maar het voelt al een beetje vertrouwd en je vergeet hier een beetje hoe de Kuipersdijk en de Knalhutteweg er uit zien. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat we hier nog maar enkele dagen zijn.
Wat ik me eigenlijk ook niet zo goed kan voorstellen is wat voor impact onze komst heeft op de kinderen. Dat ze blij zijn is wel duidelijk, maar vandaag had ik een gesprekje met de moeder van Andreij, één van onze tolken. Ze vertelde dat ze nu wekelijks samen met Viktor naar het weeshuis gaat om fruit te brengen van ons Fruit4U fonds. Eénmaal per week krijgen de kinderen hiermee een vitamine-boost met een sinaasappel. Ze vertelde dat de kinderen al in november begonnen met vragen wanneer die Hollandski weer komen. En bijna elke week kreeg ze deze vraag. De kinderen hebben naar onze komst uitgekeken vanaf november vorig jaar! Komen ze dan nog een keer in de winter? Nee, je moet wachten tot het weer zomer wordt! En eigenlijk realiseer je je dat niet altijd, maar de komst van een paar Nederlanders die aandacht geven aan weeskinderen is hier echt iets heel bijzonders.
Pastor Viktor heeft wel eens verteld dat de kinderen zich deze week hun hele leven zullen herinneren. Zo’n impact heeft zo’n weekje SOL4U voor de kinderen. Niet voor te stellen eigenlijk.
En het is zelfs zo bijzonder dat ook de regionale TV er ook op afkomt. Het is een mooi filmpje geworden. De uitzending was vanavond en we hebben’m meteen samen bekeken in het hotel.
Tijdens de opnames hebben we rugzakjes uitgedeeld aan de kinderen waarin we voor hen een aantal kadootjes hadden gedaan. Ook hebben we vandaag aan alle kinderen een Bijbel uitgedeeld. Het mooiste kado dat we ze kunnen geven.
De directeur van het weeshuis sprak ons na de opnames toe en hij werd tijdens zijn toespraak steeds enthousiaster. Hij stelde voor dat wij als een soort ouder-vervanging konden optreden en hij nodigde ons uit elk jaar te komen.
Tot morgen
Marcel
woensdag 14 juli 2010
SOL4U - Novostav en Rivne, Oekraïne
25 jaar geleden zou ik hiervoor zijn gearresteerd!
Vandaag hebben via pastor Viktor bij de christelijke boekhandel (een soort David in Rivne) Bijbels gekocht. We hebben 4 verschillende soorten. Een kinderbijbel voor de kleinsten (€ 2), een kleine Bijbel voor de groep van 8-12 (€ 4), een Bijbels dagboek voor de jongeren van 12+ (€ 4) en 2 grote Bijbels voor volwassenen (€ 6). Morgen gaan we de Bijbels uitdelen aan de kinderen. Geweldig dat we van het SOL4U-geld dat we hebben verzameld deze Bijbels kunnen kopen. Er is uiteindelijk toch geen mooier kado te bedenken.
De grote Bijbels hebben we vandaag uitgedeeld aan twee begeleidsters van het weeshuis. We hebben ze verteld dat we heel blij zijn dat we hier kunnen zijn en dat we bewondering hebben voor het werk dat ze doen hier in het weeshuis. Wij zijn er een weekje, maar zij zijn dag in dag uit bij de kinderen. In een land waar weeskinderen niet belangrijk lijken te zijn en waar de regering slechts een heel kleine financiële bijdrage doet, doen deze mensen trouw hun werk en zorgen zij voor de kinderen.
Als dank en troost hebben we ze een Oekraïense Bijbel aangeboden en hebben we met en voor ze gebeden. Douzenem djakuju. Duizendmaal dank. De vrouwen vertelden dat ze nog nooit een eigen Bijbel hadden gehad en ze waren er echt enorm blij mee, vooral toen ze ontdekten dat het gewoon in de Oekraïense taal geschreven is. Heel bijzonder om mee te maken. Vanavond bedacht ik mij dat ik 23 jaar geleden ook Bijbels heb gebracht naar mensen achter het ijzeren gordijn in Tsjecho-Slowakije. Destijds hadden we de Bijbels goed verstopt in de carrosserie van de auto en werden de Bijbels over de grens gesmokkeld. In het geheim werden ze vervolgens verdeeld onder de christenen. En nu sta ik met een ex-soldaat samen Bijbels uit te delen aan Oekraïense vrouwen. 23 jaar geleden liep je de kans gearresteerd te worden. Nu komt de nationale TV van Oekraïne (morgen) registreren wat we aan het doen zijn.
God heeft ruimte gemaakt voor Zijn Woord in Oost Europa. Dank u dat we als SOL4U daar nu een klein instrumentje in mogen zijn.
Tot morgen
Marcel Apperloo
dinsdag 13 juli 2010
SOL4U - Novostav en Rivne, Oekraïne
De band groeit
We merken vandaag dat de band met de kinderen groeit. Inmiddels kennen we een heleboel kinderen en spelen we veel met elkaar.
Soms zie je één van onze meiden met twee kinderen om hun middel. Voorlopig zijn die er nog niet af. Bij het afscheid nemen merk je ook dat het langer duurt en dat de kinderen zich gaan hechten. Mooi om te zien, maar tegelijk weet je dat de band tijdelijk is.
Gelukkig mogen we de kinderen vertellen dat God een Vader is die nooit loslaat en een God die nooit van je weg gaat. Hij is er altijd!
*
Heerlijk om te merken dat de kinderen de hele dag gewoon heel veel plezier hebben met alle dingen die we aandragen. Als attractie hebben we vandaag het meegebrachte springkussen opgezet. Feest!!
Voor de verdere indruk van vandaag nog even wat foto's. Die spreken voor zich:
Tot morgen
Marcel
We merken vandaag dat de band met de kinderen groeit. Inmiddels kennen we een heleboel kinderen en spelen we veel met elkaar.
Soms zie je één van onze meiden met twee kinderen om hun middel. Voorlopig zijn die er nog niet af. Bij het afscheid nemen merk je ook dat het langer duurt en dat de kinderen zich gaan hechten. Mooi om te zien, maar tegelijk weet je dat de band tijdelijk is.
Gelukkig mogen we de kinderen vertellen dat God een Vader is die nooit loslaat en een God die nooit van je weg gaat. Hij is er altijd!
*
Heerlijk om te merken dat de kinderen de hele dag gewoon heel veel plezier hebben met alle dingen die we aandragen. Als attractie hebben we vandaag het meegebrachte springkussen opgezet. Feest!!
Voor de verdere indruk van vandaag nog even wat foto's. Die spreken voor zich:
Tot morgen
Marcel
Abonneren op:
Posts (Atom)