Gisteren geen internet beschikbaar in het hotel. Vandaar vandaag een dubbele blog. Het is wel lastig om terug te halen wat er gisteren allemaal gebeurd is. We maken zoveel mee dat je ‘de film even terug moet draaien’ om het je te herinneren. De foto’s helpen daarbij.
In het weeshuis hebben de kinderen voor ons een concert gegeven. Ze vertelden ons dat ze ons niets tastbaars konden geven, maar dat ze hun dankbaarheid wilden tonen door het geven van een mini-concert. We hebben genoten van het enthousiasme van de kinderen en de mooie oekraïense, soms melancholische liedjes.
In de pauze rijden we naar Rivne voor ons dagelijks maal bij het afhaalrestaurant. Goed Oekraiens eten voor een habbekrats. Ik zit aan tafel bij Andrew, één van onze tolken en we hebben een gesprek over de aktiviteiten in zijn kerk (van 40 leden). Er zijn 4 momenten in de week waarop leden van de gemeente samenkomen, naast de zondagse dienst. Ze hebben dan vaak Bijbelstudie of zingen samen. Toen hij vroeg hoevaak onze gemeente bij elkaar kwam had ik eerlijk gezegd wat moeite met het formuleren van mijn antwoord …
Weer terug in het weeshuis hebben we de laatste spelletjes met de kids gestart en na de spelletjes was het tijd voor de ‘grande finale’, het ‘traditionele’ watergevecht. Omdat er geen water uit de kraan kwam vandaag was het even improviseren, maar uiteindelijk kon de battle beginnen. Alle 80 kinderen een waterpistool en aanvallen!! Wat een feest!
En daarna beseften de kinderen dat het de laatste aktiviteit was van de ‘Hollandjie’ en er volgde een lange knuffelronde waarbij zowel de kinderen als wijzelf het niet droog hielden. Je beseft dat de kinderen hierna weer terug gaan naar hun gewone leventje. In de afgelopen week was er elke dag iets nieuws voor ze en dat is nu afgelopen. Geen aandacht meer, geen knuffels, geen Bijbelverhalen, geen spelletjes, geen snoep, geen kadootjes.
Pastor Victor zal ze bezoeken. Iedere week om fruit te brengen en om een Bijbelverhaal met de kinderen te lezen. Nog mooier is dat we mogen weten dat God er elke dag is voor de kinderen en dat hij ze ziet en kent.
Vanmorgen zijn we vertrokken naar Ostrog, een oud stadje, zo’n uur rijden van het hotel. http://en.wikipedia.org/wiki/Ostroh_Castle Het kasteel is een bezienswaardigheid in Oekraïne en wordt één van de zeven wonderen van Oekraïne genoemd.
Na het bezoek aan het kasteel hebben we samen met pastor Victor een huis bezocht waar zo’n 50 psychiatrische patienten wonen. En dat is een heel net woord voor wat je er aantreft. Eigenlijk is het een 'gebouw' met 4 kamers, voorzien van tralies en een groot slot, waarin 50 mannen ‘leven’. Er is één badkamer waar pastor Victor vorig jaar warm water heeft laten aanleggen. Er zijn isolatiecellen en er is een soort keuken met een TV. In de kamers staan de bedden aan elkaar en er is nauwelijks woonruimte. Victor bezoekt hen regelmatig en hij komt er speciaal omdat er een ‘dienstmaat’ van hem zit. In de jaren tachtig waren ze samen op missie in Afghanistan. De man is er ‘gek’ van geworden in de meest ernstige zin van het woord. We hebben hem een Bijbel gebracht. Hij was als een kind zo blij en bedankte ons uitvoerig.
Victor vertelt dat de regering nauwelijks geld geeft voor ze instelling. Er is soms zelfs geen eten voor de mannen! Ik vind het moeilijk om te beschrijven wat we hebben gezien. Het is zo onvoorstelbaar! Victor liet ons een bed zien, waarop een man lag te slapen. Eigenlijk was het gewoon een plank met een 2 cm dik ‘matras’ er op. Als je een kamer in kijkt liggen er een aantal mannen te slapen, één er van aan een infuus. De mannen kijken ons aan alsof we uit de ruimte komen. Na 10 minuten staan we weer buiten. We waren allemaal even stil en geloofden nauwelijks wat we hadden gezien.
Wat een contrast! Waarom doet niemand hier iets aan?
We voelen ons eigenlijk een beetje schuldig en we praten met Victor na over wát we vanuit Nederland zouden kunnen doen.
Morgen naar de kerk in Rivne, dan nog een kort bezoek aan het weeshuis en morgenavond weer richting huis.
Het was weer een geweldige week met veel bijzondere momenten.
Ik had het niet willen missen! Dank voor het lezen van mijn blogs en tot ziens in Enschede
Marcel Apperloo
Geen opmerkingen:
Een reactie posten