Een reis naar een tropisch eiland.

Met veel plezier heb ik meegedaan aan de wedstrijd van XS4all Tonga.
Nog nooit heb ik spelletjes als deze gewonnen en ik ga er dus maar van uit dat ik morgen, als de uitslag bekend wordt, ook geen prijs zal winnen. Stiekem hoop ik natuurlijk wel dat ik morgen de gelukkige ben. Een reis naar Tonga, zo'n tropisch eiland. Weet je, hoe vet!

En terwijl ik aan het dromen ben over de blauwe zee en de witte stranden, zie ik de tweet van Joost: Daniëlle is overleden. Onvoorstelbaar. Zo jong en nu al overleden. Alles staat stil bij zo'n bericht. En alles wordt ook relatief. Alle dingen waar je je druk over maakt lijken dan opeens zo zonder betekenis. Zo nutteloos.

Daniëlle is nu bij de Here. Wat zal ze blij zijn. Ze kan lopen, springen en dansen. Iets wat ze hier op aarde niet kon. En bovenal zal ze blij zijn dat ze haar Here ontmoet. Wow, stel je eens voor. Joost, ik wens je de nabijheid van God, die je kan troosten zo als geen mens dat kan.

Een reis naar een tropisch eiland. Nou, en!

Vrijdag 16 en Zaterdag 17 juli 2010 – Novostav, Rivne en Ostryg, Oekraïne

Afscheid van kinderen


Gisteren geen internet beschikbaar in het hotel. Vandaar vandaag een dubbele blog. Het is wel lastig om terug te halen wat er gisteren allemaal gebeurd is. We maken zoveel mee dat je ‘de film even terug moet draaien’ om het je te herinneren. De foto’s helpen daarbij.

In het weeshuis hebben de kinderen voor ons een concert gegeven. Ze vertelden ons dat ze ons niets tastbaars konden geven, maar dat ze hun dankbaarheid wilden tonen door het geven van een mini-concert. We hebben genoten van het enthousiasme van de kinderen en de mooie oekraïense, soms melancholische liedjes.

In de pauze rijden we naar Rivne voor ons dagelijks maal bij het afhaalrestaurant. Goed Oekraiens eten voor een habbekrats. Ik zit aan tafel bij Andrew, één van onze tolken en we hebben een gesprek over de aktiviteiten in zijn kerk (van 40 leden). Er zijn 4 momenten in de week waarop leden van de gemeente samenkomen, naast de zondagse dienst. Ze hebben dan vaak Bijbelstudie of zingen samen. Toen hij vroeg hoevaak onze gemeente bij elkaar kwam had ik eerlijk gezegd wat moeite met het formuleren van mijn antwoord …


Weer terug in het weeshuis hebben we de laatste spelletjes met de kids gestart en na de spelletjes was het tijd voor de ‘grande finale’, het ‘traditionele’ watergevecht. Omdat er geen water uit de kraan kwam vandaag was het even improviseren, maar uiteindelijk kon de battle beginnen. Alle 80 kinderen een waterpistool en aanvallen!! Wat een feest!


En daarna beseften de kinderen dat het de laatste aktiviteit was van de ‘Hollandjie’ en er volgde een lange knuffelronde waarbij zowel de kinderen als wijzelf het niet droog hielden. Je beseft dat de kinderen hierna weer terug gaan naar hun gewone leventje. In de afgelopen week was er elke dag iets nieuws voor ze en dat is nu afgelopen. Geen aandacht meer, geen knuffels, geen Bijbelverhalen, geen spelletjes, geen snoep, geen kadootjes.


Pastor Victor zal ze bezoeken. Iedere week om fruit te brengen en om een Bijbelverhaal met de kinderen te lezen. Nog mooier is dat we mogen weten dat God er elke dag is voor de kinderen en dat hij ze ziet en kent.


Vanmorgen zijn we vertrokken naar Ostrog, een oud stadje, zo’n uur rijden van het hotel. http://en.wikipedia.org/wiki/Ostroh_Castle Het kasteel is een bezienswaardigheid in Oekraïne en wordt één van de zeven wonderen van Oekraïne genoemd.

Er is een museum in het kasteel met daarin oa een gedrukte Bijbel uit 1581! Volgens mij was toen net de boekdrukkunst uitgevonden De omstandigheden waarin de Bijbel werd getoond zou conservatoren in Nederland waarschijnlijk een hartverzakking bezorgen. Zonder goede bescherming of temperatuur- of vochtregeling. En we hebben er verder lekker op losgeflitst met onze camera’s.


Na het bezoek aan het kasteel hebben we samen met pastor Victor een huis bezocht waar zo’n 50 psychiatrische patienten wonen. En dat is een heel net woord voor wat je er aantreft. Eigenlijk is het een 'gebouw' met 4 kamers, voorzien van tralies en een groot slot, waarin 50 mannen ‘leven’. Er is één badkamer waar pastor Victor vorig jaar warm water heeft laten aanleggen. Er zijn isolatiecellen en er is een soort keuken met een TV. In de kamers staan de bedden aan elkaar en er is nauwelijks woonruimte. Victor bezoekt hen regelmatig en hij komt er speciaal omdat er een ‘dienstmaat’ van hem zit. In de jaren tachtig waren ze samen op missie in Afghanistan. De man is er ‘gek’ van geworden in de meest ernstige zin van het woord. We hebben hem een Bijbel gebracht. Hij was als een kind zo blij en bedankte ons uitvoerig.

Victor vertelt dat de regering nauwelijks geld geeft voor ze instelling. Er is soms zelfs geen eten voor de mannen! Ik vind het moeilijk om te beschrijven wat we hebben gezien. Het is zo onvoorstelbaar! Victor liet ons een bed zien, waarop een man lag te slapen. Eigenlijk was het gewoon een plank met een 2 cm dik ‘matras’ er op. Als je een kamer in kijkt liggen er een aantal mannen te slapen, één er van aan een infuus. De mannen kijken ons aan alsof we uit de ruimte komen. Na 10 minuten staan we weer buiten. We waren allemaal even stil en geloofden nauwelijks wat we hadden gezien.

200 meter verderop stappen we een restaurant binnen en bestellen pizza salami met champignons en een grote fles coca cola met ijs, want het is heerlijk warm vandaag.


Wat een contrast! Waarom doet niemand hier iets aan?
We voelen ons eigenlijk een beetje schuldig en we praten met Victor na over wát we vanuit Nederland zouden kunnen doen.


Morgen naar de kerk in Rivne, dan nog een kort bezoek aan het weeshuis en morgenavond weer richting huis.


Het was weer een geweldige week met veel bijzondere momenten.
Ik had het niet willen missen! Dank voor het lezen van mijn blogs en tot ziens in Enschede


Marcel Apperloo



Novostav, Oekraïne

De impact is groter dan we ons kunnen voorstellen


De zoveelste dag in het weeshuis. Eigenlijk ben ik de tel kwijt. Is ook niet belangrijk. Je leeft zo anders tijdens een SOL4U week. Ik kan me nauwelijks meer voorstellen dat ik een week geleden nog aan het werk was en met een klant over allerlei onbelangrijke projecten heb gesproken . Het lijkt wel 3 maanden geleden.

We rijden tussen de middag elke dag naar Rivne om te eten. Een heerlijk ritje van zo’n 20 minuten op de hobbelige weg van Novostav naar Rivne. Een paar zwaar rokende vrachtwagens voor je, een 30 jaar oude Lada met KENWOOD op de achterruit, soms een paard en wagen en allerlei onleesbare borden langs de weg. Het is vreemd, maar het voelt al een beetje vertrouwd en je vergeet hier een beetje hoe de Kuipersdijk en de Knalhutteweg er uit zien. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat we hier nog maar enkele dagen zijn.

Wat ik me eigenlijk ook niet zo goed kan voorstellen is wat voor impact onze komst heeft op de kinderen. Dat ze blij zijn is wel duidelijk, maar vandaag had ik een gesprekje met de moeder van Andreij, één van onze tolken. Ze vertelde dat ze nu wekelijks samen met Viktor naar het weeshuis gaat om fruit te brengen van ons Fruit4U fonds. Eénmaal per week krijgen de kinderen hiermee een vitamine-boost met een sinaasappel. Ze vertelde dat de kinderen al in november begonnen met vragen wanneer die Hollandski weer komen. En bijna elke week kreeg ze deze vraag. De kinderen hebben naar onze komst uitgekeken vanaf november vorig jaar! Komen ze dan nog een keer in de winter? Nee, je moet wachten tot het weer zomer wordt! En eigenlijk realiseer je je dat niet altijd, maar de komst van een paar Nederlanders die aandacht geven aan weeskinderen is hier echt iets heel bijzonders.

Pastor Viktor heeft wel eens verteld dat de kinderen zich deze week hun hele leven zullen herinneren. Zo’n impact heeft zo’n weekje SOL4U voor de kinderen. Niet voor te stellen eigenlijk.

En het is zelfs zo bijzonder dat ook de regionale TV er ook op afkomt. Het is een mooi filmpje geworden. De uitzending was vanavond en we hebben’m meteen samen bekeken in het hotel.

Tijdens de opnames hebben we rugzakjes uitgedeeld aan de kinderen waarin we voor hen een aantal kadootjes hadden gedaan. Ook hebben we vandaag aan alle kinderen een Bijbel uitgedeeld. Het mooiste kado dat we ze kunnen geven.
De directeur van het weeshuis sprak ons na de opnames toe en hij werd tijdens zijn toespraak steeds enthousiaster. Hij stelde voor dat wij als een soort ouder-vervanging konden optreden en hij nodigde ons uit elk jaar te komen.

Tot morgen
Marcel

SOL4U - Novostav en Rivne, Oekraïne

25 jaar geleden zou ik hiervoor zijn gearresteerd!

Vandaag hebben via pastor Viktor bij de christelijke boekhandel (een soort David in Rivne) Bijbels gekocht. We hebben 4 verschillende soorten. Een kinderbijbel voor de kleinsten (€ 2), een kleine Bijbel voor de groep van 8-12 (€ 4), een Bijbels dagboek voor de jongeren van 12+ (€ 4) en 2 grote Bijbels voor volwassenen (€ 6). Morgen gaan we de Bijbels uitdelen aan de kinderen. Geweldig dat we van het SOL4U-geld dat we hebben verzameld deze Bijbels kunnen kopen. Er is uiteindelijk toch geen mooier kado te bedenken.

De grote Bijbels hebben we vandaag uitgedeeld aan twee begeleidsters van het weeshuis. We hebben ze verteld dat we heel blij zijn dat we hier kunnen zijn en dat we bewondering hebben voor het werk dat ze doen hier in het weeshuis. Wij zijn er een weekje, maar zij zijn dag in dag uit bij de kinderen. In een land waar weeskinderen niet belangrijk lijken te zijn en waar de regering slechts een heel kleine financiële bijdrage doet, doen deze mensen trouw hun werk en zorgen zij voor de kinderen.

Als dank en troost hebben we ze een Oekraïense Bijbel aangeboden en hebben we met en voor ze gebeden. Douzenem djakuju. Duizendmaal dank. De vrouwen vertelden dat ze nog nooit een eigen Bijbel hadden gehad en ze waren er echt enorm blij mee, vooral toen ze ontdekten dat het gewoon in de Oekraïense taal geschreven is. Heel bijzonder om mee te maken.

Vanavond bedacht ik mij dat ik 23 jaar geleden ook Bijbels heb gebracht naar mensen achter het ijzeren gordijn in Tsjecho-Slowakije. Destijds hadden we de Bijbels goed verstopt in de carrosserie van de auto en werden de Bijbels over de grens gesmokkeld. In het geheim werden ze vervolgens verdeeld onder de christenen. En nu sta ik met een ex-soldaat samen Bijbels uit te delen aan Oekraïense vrouwen. 23 jaar geleden liep je de kans gearresteerd te worden. Nu komt de nationale TV van Oekraïne (morgen) registreren wat we aan het doen zijn.

God heeft ruimte gemaakt voor Zijn Woord in Oost Europa. Dank u dat we als SOL4U daar nu een klein instrumentje in mogen zijn.

Tot morgen

Marcel Apperloo

SOL4U - Novostav en Rivne, Oekraïne

De band groeit

We merken vandaag dat de band met de kinderen groeit. Inmiddels kennen we een heleboel kinderen en spelen we veel met elkaar.

Soms zie je één van onze meiden met twee kinderen om hun middel. Voorlopig zijn die er nog niet af. Bij het afscheid nemen merk je ook dat het langer duurt en dat de kinderen zich gaan hechten. Mooi om te zien, maar tegelijk weet je dat de band tijdelijk is.

Gelukkig mogen we de kinderen vertellen dat God een Vader is die nooit loslaat en een God die nooit van je weg gaat. Hij is er altijd!

*

Heerlijk om te merken dat de kinderen de hele dag gewoon heel veel plezier hebben met alle dingen die we aandragen. Als attractie hebben we vandaag het meegebrachte springkussen opgezet. Feest!!

Voor de verdere indruk van vandaag nog even wat foto's. Die spreken voor zich:

 

Tot morgen
Marcel

Vandaag voor het eerst naar ‘ons’ weeshuis. We worden hartelijk welkom geheten door de manager van het weeshuis, inmiddels bij ons bekend als dokter Michael. Hij is erg blij dat we er weer zijn. En ook de kinderen laten horen dat ze blij zijn met onze komst. Vol verwachting kijken ze ons aan. De één met een brede glinlach omdat ze een aantal van ons herkennen en anderen met een afwachtende blik. Wat zou er gaan gebeuren vandaag? Op de vele blogs en Hyves pagina’s van de SOL4U-ers lezen jullie ongetwijfeld meer over het verloop van de dag en de vele aktiviteiten die er vandaag waren.


Inesza

We hebben Victor gevraagd of hij iets meer wilde vertellen over de achtergrond van een aantal kinderen. Hij haalde twee kinderen op, een broer en zus. Sascha en Inesza en hij vroeg ze wat te vertellen over zichzelf. Inesza vertelde dat ze vijf broers en zussen heeft, waarvan Sascha er één is. Haar vader heeft ze nooit gekend. Hij zit waarschijnlijk in de gevangenis. Haar moeder heeft ze nauwelijks gekend en zit waarschijnlijk ook in de gevangenis. Op de vraag wat ze zich nog herinnerde van haar moeder dacht ze even na, maar haalde vervolgens haar schouders op. Eigenlijk wist ze niks van haar moeder. Haar kleinste zusje woont bij haar oma. Komt oma wel eens op bezoek? Nee, eigenlijk niet. Ze is al oud.

Het gesprek valt even stil.


Nina

Een ander meisje, Nina, komt er bij staan en Victor vraagt haar ook iets te vertellen over haar familie. Dit meisje heeft géén broers en zussen. Ze heeft haar ouders nooit gekend. Ze kent ook geen familie. Op de vraag of ze vriendinnetjes heeft knikt ze enthousiast ja. Ze heeft ook een hartsvriendin. Die stond inmiddels al achter ons te wachten met een brede glimlach.
Probeer je eens voor te stellen hoe is het als kind zou zijn als je geen ouders hebt. Geen vader die met je stoeit en geen moeder die je troost als je gevallen bent. En probeer je dan nog eens voor te stellen hoe het zou zijn als je je ouders nooit hebt gekend. Je weet echt niet wie dat zijn! Je bent op de wereld, maar een thuis heb je niet. Er zijn mensen die voor je zorgen: het personeel van het weeshuis en een lieve pastor die af en toe eens op bezoek komt, maar dat is het dan wel. En dat is al je hele leven lang zo.

We zouden het bijna vergeten bij al dit plezier en vermaak van SOL4U, maar achter al deze vrolijke gezichtjes gaat een leven schuil dat je je nauwelijks kunt voorstellen.

Wat zou jij tegen dit kind willen zeggen? Ik wist niks te bedenken ...

Samen hebben we gebeden met deze kinderen. Pastor Victor vertaalde ons gebed in het Oekraïens: Here, ontferm U over deze kinderen. Geef ze hoop en liefde. Geef ze zicht op hun toekomst en Uw plan met hen. Wees bij ze en geef mensen om hen heen die voor ze kunnen zorgen. Dank U dat we mogen geloven dat U er altijd bent en U een vader en een moeder wilt zijn voor hen. Laat Uw liefde zien.

De kinderen rennen weg. Op weg naar het volgende spelletje. Cool!

Tot morgen
Marcel Apperloo

SOL4U - Novostav en Rivne, Oekraïne

Inderdaad. Een dag van contrasten.

OK, Spanje heeft gewonnen. Jammer. We hebben ons even als een echt oranje legioen gedragen. Compleet met Nederlandse vlag, oranje pruiken en vuvuzela-achtige geluiden. We zijn tweede van de wereld. Het was mooi. Goed gedaan, Nederland!.

Wij kunnen ons nu volledig gaan richten op waar we hier voor zijn. De kinderen. Morgen gaat het beginnen en vanmiddag hebben we daar al een voorproefje van gehad. We hebben een zomerkamp bezocht, Berioska. Hier verblijven zo’n 100 kinderen, waarvan een klein gedeelte normailter in een weeshuis woont. We kwamen kinderen tegen die we vorig jaar in het TB center hadden ontmoet. De kinderen herkenden ons en wij hen. Een mooi weerzien.

De kinderen kwamen ons in groepjes tegemoet en het geknuffel kwam al gauw op gang. Opnieuw merk je dat de kinderen hunkeren naar aandacht van iemand. Zo gauw je één van hen een hand geeft wordt je overal mee naartoe gesleurd en ze willen je alles laten zien. De cavia’s, het zwembad, hun kamertje, de trampoline en het vriendje dat in een warm kamertje in bed ligt met een gebroken been en met gips tot over zijn buik.

Het duurde maar 10 minuten of onze gehele groep was in de weer met de kids. Op de rug, prutsen aan je camera, even gooien met de bal, op de nek, samen een dansje maken, even frisbeën. Geweldig mooi om te zien hoeveel vrolijkheid en spelplezier er dan ontstaat. Hier kwamen we voor!

Hoe is het toch mogelijk dat zoveel van deze kinderen op deze manier moeten leven? Het is dat pastor Victor en zijn vrouw Natasha af en toe wat kleren brengen of hun kleren een keertje wassen, maar verder ziet er gewoon niemand naar ze om. Ze gaan van weeshuis naar zomerkamp en dan terug naar een ander weeshuis. Nergens hebben ze een echt thuis. Het blijft me verbazen dat er op zo’n korte afstand van ons rijke en welvarende land zoveel van deze kinderen in pure armoede leven. Ik weet, ik hoef niet alle wereldproblemen op te lossen, maar de vraag blijft.

Gelukkig is God er altijd en is hij ook hier. Hij verandert nooit, kent iedereen en zorgt in alle omstandigheden voor Zijn kinderen. En dat is ook waar we voor kwamen! Vertellen dat Hij de hele wereld in Zijn hand heeft. Hij zal zorgen voor jou en mij.

De kerkdienst van vanmorgen was bijzonder. Dat er in Oekraïne, vroeger een gedeelte van Rusland, broeders en zusters in een Gereformeerde kerk zitten maakt opnieuw indruk op me. We zongen oa Ps 134, zij eerst in het Oekraiens en wij daarna in het Nederlands. Dezelfde melodie, verschillende talen. Een uitdrukking van verbondenheid aan elkaar en een gezamenlijke verbondenheid aan onze Here.

Ds Henk Drost preekte in het Engels en een tolk vertaalde dat in het Oekraiens. Zo kon iedereen het woord van God horen. Het woord dat voor iedereen is, de Jood, de Griek, de niet-Jood, de Nederlander en de Oekrainer. God is er voor iedereen! En die in Hem geloven mogen behoren tot Zijn heilig volk.

Morgen onze eerste dag in het weeshuis. Ik zie er naar uit. En nu gauw slapen. De muziek van de hoteldisco is inmiddels uit. Nu de radio van de buurman nog.

Tot morgen
Marcel

SOL4U - Novostav, Oekraïne

Het voelt een beetje als thuiskomen.


Vanmiddag om 13:00 uur zijn we na een lange rit van Enschede naar Novostav eindelijk aangekomen in het Skolmo hotel. Met ongeveer 1550 km en ca 22 uur achter je, waarvan de laatste 300 op wat mindere wegen ben je ‘redelijk munt’, maar het is heerlijk om hier te zijn. De temperatuur is prima, het hotel is goed, de douche heerlijk, het middagslaapje lekker en de ontmoeting met pastor Victor, zijn vrouw Natasha en dochter Anna hartverwarmend. “I’m so glad you’re here and the children are awaiting you!”

Het voelde vanmiddag een beetje als ‘thuiskomen’. De hotelkamers, het grasveld ervoor, de parkeerplaatsen, de houten gebouwen, het norse of onzekere personeel (dat is niet goed te peilen). Op een of andere manier is het een omgeving die vorig jaar veel indruk heeft gemaakt en blijkbaar heb je alles gedetailleerd geregistreerd in je geheugen. Het is alsof we nooit zijn weggeweest.

De groep van Rachel had helaas pech met de auto. Een vervelende toestand, een enorm langdurige verblijf van meer dan 24 uur bij de garage en een vette rekening, maar Rachel, Maarten, Nick, Chantal en Debora rijden inmiddels door Polen. We verwachten ze nu morgenvroeg tegen 09:00 uur bij het hotel.

De rest van de groep vermaakt zich nu prima in en rond het hotel en we rusten nu lekker even uit.

Er zijn een aantal dingen waar we naar uitkijken. Natuurlijk naar de ontmoeting as maandag met de kinderen, maar ook naar de ontmoeting morgen met Wasja Philipenko, de kerkdienst in het mooie kerkje van Rivne en de ontmoeting met Henk en Ria Drost. Henk gaat morgen voor in de dienst en preekt over Handeling 28:10: “Hij zei tegen hen: ‘U weet dat het Joden verboden is met niet-Joden om te gaan en dat ze niet bij hen aan huis mogen komen, maar God heeft me duidelijk gemaakt dat ik geen enkel mens als verwerpelijk of onrein mag beschouwen.”

We zingen in de dienst naast de Oekrainse liederen ook drie Nederlandse liederen, die het plaatselijke kerkkoor ook kent: Ps 134, ‘Komt allen, dienaars van de HEER, zegent zijn naam en geeft Hem eer’, ‘Welk een vriend is onze Jezus’ en ‘Heilig, heilig, heilig’ (Opwekking 236). Ben benieuwd hoe dat gaat klinken.

Verder kijken we uit naar het bezoek dat we morgenmiddag gaan brengen aan een weeshuis, waar een aantal van de kinderen verblijven, die we vorig jaar hebben ontmoet. Bijzonder om ze nu weer te zien. Daarnaast zal Victor ons meenemen naar een kasteel hier in de buurt.

En het valt niet te verbloemen, velen kijken ook uit naar de finale van het WK. Ik ben bang dat we daar niet helemaal aan ontkomen. Zelfs de Oekrainers hier hebben er aandacht voor. Als groep Nederlanders in het buitenland ontstaat er een spontaan soort chauvinisme dat leidt tot veel oranje gevoel en vuvuzelageblaat. Ik, als voetballofoob, heb zelfs zelf een toeter en een Nederlandse vlag geregeld.

Het is een vreemde combinatie van aktiviteiten en het contrast met kerkdienst overdag en de wereld van de kinderen in het weeshuis zal groot zijn. En ik zie er op een of andere manier tegenop. Een groot verschil gaat hier hier onvermijdelik zichtbaar worden. De aandacht voor het WK in de wereld is groot. Er zullen naar verwachting 500 miljoen mensen aandacht hebben voor een paar goed voetballende mannen. Als Nederland wint zal ons land volledig op z’n kop staan.

Het contrast met de armoedige wereld van vergeten kinderen zonder een ‘thuis’ kan bijna niet groter. Heerlijk om te weten dat God ieder mens kent, weet wat er in ieder kind om gaat. Hij ontfermt zich over hen. Hij zorgt voor jou en mij. Bij Hem mag je echt thuiskomen! Elke dag opnieuw. Of je nu een beroemde voetballer bent of een vergeten kind in een weeshuis.

Tot morgen

Marcel Apperloo

Als je wilt kun je hier dagelijks een klein verslagje lezen van mijn belevenissen. Een aantal van de SOL4U deelnemers doen dat ook via Hyves, Twitter en allerlei blogsites, zoals die van Julia http://jutu1992.web-log.nl/blog/#tp en Dick http://www.dicklaan.blogspot.com/.