Het voelt een beetje als thuiskomen.
Vanmiddag om 13:00 uur zijn we na een lange rit van Enschede naar Novostav eindelijk aangekomen in het Skolmo hotel. Met ongeveer 1550 km en ca 22 uur achter je, waarvan de laatste 300 op wat mindere wegen ben je ‘redelijk munt’, maar het is heerlijk om hier te zijn. De temperatuur is prima, het hotel is goed, de douche heerlijk, het middagslaapje lekker en de ontmoeting met pastor Victor, zijn vrouw Natasha en dochter Anna hartverwarmend. “I’m so glad you’re here and the children are awaiting you!”
Het voelde vanmiddag een beetje als ‘thuiskomen’. De hotelkamers, het grasveld ervoor, de parkeerplaatsen, de houten gebouwen, het norse of onzekere personeel (dat is niet goed te peilen). Op een of andere manier is het een omgeving die vorig jaar veel indruk heeft gemaakt en blijkbaar heb je alles gedetailleerd geregistreerd in je geheugen. Het is alsof we nooit zijn weggeweest.
De groep van Rachel had helaas pech met de auto. Een vervelende toestand, een enorm langdurige verblijf van meer dan 24 uur bij de garage en een vette rekening, maar Rachel, Maarten, Nick, Chantal en Debora rijden inmiddels door Polen. We verwachten ze nu morgenvroeg tegen 09:00 uur bij het hotel.
De rest van de groep vermaakt zich nu prima in en rond het hotel en we rusten nu lekker even uit.
Er zijn een aantal dingen waar we naar uitkijken. Natuurlijk naar de ontmoeting as maandag met de kinderen, maar ook naar de ontmoeting morgen met Wasja Philipenko, de kerkdienst in het mooie kerkje van Rivne en de ontmoeting met Henk en Ria Drost. Henk gaat morgen voor in de dienst en preekt over Handeling 28:10: “Hij zei tegen hen: ‘U weet dat het Joden verboden is met niet-Joden om te gaan en dat ze niet bij hen aan huis mogen komen, maar God heeft me duidelijk gemaakt dat ik geen enkel mens als verwerpelijk of onrein mag beschouwen.”
We zingen in de dienst naast de Oekrainse liederen ook drie Nederlandse liederen, die het plaatselijke kerkkoor ook kent: Ps 134, ‘Komt allen, dienaars van de HEER, zegent zijn naam en geeft Hem eer’, ‘Welk een vriend is onze Jezus’ en ‘Heilig, heilig, heilig’ (Opwekking 236). Ben benieuwd hoe dat gaat klinken.
Verder kijken we uit naar het bezoek dat we morgenmiddag gaan brengen aan een weeshuis, waar een aantal van de kinderen verblijven, die we vorig jaar hebben ontmoet. Bijzonder om ze nu weer te zien. Daarnaast zal Victor ons meenemen naar een kasteel hier in de buurt.
En het valt niet te verbloemen, velen kijken ook uit naar de finale van het WK. Ik ben bang dat we daar niet helemaal aan ontkomen. Zelfs de Oekrainers hier hebben er aandacht voor. Als groep Nederlanders in het buitenland ontstaat er een spontaan soort chauvinisme dat leidt tot veel oranje gevoel en vuvuzelageblaat. Ik, als voetballofoob, heb zelfs zelf een toeter en een Nederlandse vlag geregeld.
Het is een vreemde combinatie van aktiviteiten en het contrast met kerkdienst overdag en de wereld van de kinderen in het weeshuis zal groot zijn. En ik zie er op een of andere manier tegenop. Een groot verschil gaat hier hier onvermijdelik zichtbaar worden. De aandacht voor het WK in de wereld is groot. Er zullen naar verwachting 500 miljoen mensen aandacht hebben voor een paar goed voetballende mannen. Als Nederland wint zal ons land volledig op z’n kop staan.
Het contrast met de armoedige wereld van vergeten kinderen zonder een ‘thuis’ kan bijna niet groter. Heerlijk om te weten dat God ieder mens kent, weet wat er in ieder kind om gaat. Hij ontfermt zich over hen. Hij zorgt voor jou en mij. Bij Hem mag je echt thuiskomen! Elke dag opnieuw. Of je nu een beroemde voetballer bent of een vergeten kind in een weeshuis.
Tot morgen
Marcel Apperloo
Als je wilt kun je hier dagelijks een klein verslagje lezen van mijn belevenissen. Een aantal van de SOL4U deelnemers doen dat ook via Hyves, Twitter en allerlei blogsites, zoals die van Julia http://jutu1992.web-log.nl/blog/#tp en Dick http://www.dicklaan.blogspot.com/.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten